زمستان است

برف  زمستانی سراسر کانادا را فرا گرفته است و گویی خیال باز ماندارد ندارد از کنار میدان مل لسمن

که میگذرم فیلم سنتوری مهرجویی قلقلکم میدهد باید وفت کنم حتما خواهم رفت .در این غربت فقط

یک فیلم خوب وطنی میتواند یخ قلبهای سرمازده ادمها را اب کند.

پدر موسیقی فولکلور گیلان نیز رفت

 

 

هنوز نغمه های دلنشین او در خاطره ها زنده است و سازو نقارههای جمعه بازار به یاد او مینوازند.

حتی سرمای زمستانی نمیتواند از حرم گرمای صدای او بکاهد .

احمد عاشور پور که براستی پدر موسیقی فلکلور گیلانی بود به خاطره پیوست .یادش گرامی باد

 

 

 

 

 

Some Highlights of the Organization's Activities

 

 

The Coordination Committee, since its inception, based upon its charter, has put its greatest effort in coordinating the struggles against the ruling fundamentalists, spreading awareness among the students, and alerting the international sources about the real situation in Iran. Without doubt, shattering the layers of doubt created by the Islamic Republic and the humongous propaganda organizations dependant upon the international oil profiteers of the political atmosphere in Iran- which were all fueled by the enourmous wealth of national resources of Iran- was no small task at hand. The members of this organization, since the beginning, saw to a structured struggle for a long term struggle against the ruling regime; and, the sharpest weapon in this struggle was the awareness of the Iranian masses and their ability to understand the true identity of their struggle. Along this path, various communication and news networks as well as think-tank and preparation groups were established domestically and abroad. It is noteworthy that the selfless support by radio stations and satellite TV stations abroad has been a great help in pursuing these goals.

 

The dissemination of awareness and popularity of secular democracy have helped condemn the fundamentalist and terrorist belief, helped create understanding and unity among political groups domestically and abroad through specific radio and television programs, and helped increase the awareness of the western public through participation in radio and television programs or the press such as CNN and NPR.

The setup of opposition demonstrations and various meetings domestically and abroad, the successful requests of boycotting the theatrical elections of the regime, the establishing and coordinating of speeches by some of the domestic students when abroad, the establishment of close-knit connections with international organizations such as Amnesty International and the United Nations, the various meetings with very influential officials and international policy-makers, the setup of teleconferences between the domestic activists and the high officials of international and government organizations, the attraction of national support for the student movement and sending help to their members, the obtaining of political asylum and entry visas to European countries and America for the activists of the movement, the attraction of international attention via translations and the widespread dissemination of the writings and letters of the students such as the famous letter of Ahmad Batebi that received widespread attention, the intellectual guidance of the movement of the young students via more than 60 televisions programs and tens of radio shows- unprecedented in the past, the invitation of top American officials and policy-makers such as Michael Ledeen to the Internet Q and A sessions and by this means providing major support for the advancement of friendship among the two nations in the hours that the Islamic Republic was trying to portray America as the enemy of the Iranian nation and the widespread reflection of this meeting through the mass media, the documentation of the beliefs of the organization on the condemnation of terrorism by the Iranians via the reliable international media, and the establishment of the reliable Daneshjoo (student) site where the English section alone has more than ten million hits a year are a part of the activities of the past six years of the Coordination Committee.

Legitime but banned "Lion & Sun" Flag

 

For the absolute majority of the Iranians the current official flag, representing Iran, is an illegitimate emblem intended to promote the Islamist Ideology rather than representing the Iranian Nation and their aspirations. Most Iranians identify the current Islamist emblem on their tri-colored flag with a bloody fork used for the repression of Iran. This red colored emblem which means the name of God in Arabic language (Allah), looks indeed like a fork.


For Iranians, their true flag is still the famous gold colored "Lion & Sun" emblem on the same tri-colored (Green, White and Red). This sacred flag was banned by the Islamic Republic Regime in its effort to minimize the feelings of Nationalism amongst the Iranians.

  

Crisis in Iranian Women's Studies,

 

Perhaps IWSF conferences represent this divergence all too visibly, that is the
clash of interests between the "radical" political activists and the
"other" feminist research community as well as the second generation
Iranian women and girls who are used to debating in democratic/open forums.

The latest IWSF conference in Vienna was more chaotic and verbally abusive than
ever. To put it crudely, the verbal abuse is targeted at women who do not start
or end their speech with "marg bar jumhuri-ye eslami", and toward those who
wish to hear about different research projects in Iran and who allow *different
voices* to be heard.

Like many others, I have been attending IWSF conferences in the past 5 years
and find them more and more exhausting, if not sometimes crippling for the
research topic and even for the activism (it's stagnating).

The majority of the "radical regulars" of the IWSF conference are allergic
to anyone who is doing anything else that actively "throwing stones at the
Mullahs". Women in Iran who are trying their very best to not only survive but
make a living as e.g. academics (Mehrangiz Kar before she left Iran, Shirin
Ebadi and many others) are seen as a collaborator and compared often to Nazi
torturers. An imminent scholar, Dr Shamsosadat Zahedi of Allameh Tabatabi
University in Iran who presented her work on Saturday in Vienna was laughed at,
shouted at, and was called a Nazi. See her work and judge for yourself if she
qualifies as a Nazi:

http://kilden.forskningsradet.no/c17224/artikkel/vis.html?tid=25043

So work of "non-radical leftist" feminists and especially academics is more
than often underestimated, discouraged and threatened in the IWSF conferences.

The most moderate of the "radical regulars" say, "so and so did not need to
go out and conduct research for 4 years on reasons behind women's absence in
managerial positions in Iran, she could have come and asked me, and I would have
said "listen honey, Islam is fundamentally corrupt and you don't need to do your
research".

They thus suggest that no analytical and theoretical work should be done in
Iran's stark Islamic reality (they seem to live in Disney land). They seem to
suggest that 70 million people should sulk in Iran (ghahr konand), or become
radical political activists and set themselves on fire. People should be allowed
to make a living in Iran, and reform their country in ways they know best, even
if you and I think differently. We cannot impose political imperialism upon 35
million women, or can we? How dare we sit comfortably in Berlin or Stockholm and
patronise and actively fight them? I agree that radical lobbyism is needed in
Iran too, but 35 million women can not all choose this avenue. I'd like to
hear about all types of work in and outside Iran, this is how we all can grow.
Or should we all just invite our chums whose words are music to our ears?

I thought that at last there was one place one could go to hear about new
research on Iranian women, especially from inside Iran itself. Women activists
and academics in Iran are thirsty for exchange of ideas, and need to come out
and share their work with us, but when they do, a lot of them are verbally
abused, bullied and shut out by the "radical regulars" in exile.

The hope is that at least the second generation panel (young women) in the IWSF
will continue to propagate academic freedom and pluralism of ideas which they
have done very successfully. Well done to the free spirit and open-mindedness of
Ms Afra Afsharipour who despite being a very busy Iranian-American lawyer
organises this panel every year (voluntary like all the other IWSF teams)!

I believe that the clash we experienced during the Vienna conference is a
serious one and is something that needs to be re-negotiated and discussed. We
CANNOT afford to alienate women from attending/contributing to this conference!

We cannot afford to loose heavy weights of Iranian Women's Studies from seeing
this conference as a credible one. I no longer see their names appearing, but
they have more than anyone else brought forward the plight of Iranian Women
across the world and they are busy publishing: Haleh Afshar, Valentine Moghadam,
Ziba Mir-Hosseini, Haideh Moghissi, Mehrangiz Kar, Parvin Paidar, Janet Afary,
Nayereh Tohidi and many many more! Nor can we deprive women academics from Iran
from sharing their research findings with us: even if their work is conducted in
the framework of the current system and/or is not up to "scratch" - it's not
up to us to judge/patronise them anyway unless we are imperialists. We NEED
dialogue and an exchange of ideas -- and we should certainly analyse and
criticise works that are presented to us, but we need to do it constructively
and in a civil manner!

I do hope that open-minded researchers will start coming back to this
conference, and 'teach' a thing or two about the realities of the world, and how
we need to have dialogue to achieve the change we all want. Or we should start
an objective and democratically orientated Iranian Women's Conference which
might draw fewer people but will be far more democratic and fruitful? I propose
to all who are supporters of this kind of project to urge the IWSF board to
reform! Or we'll have to break away and start afresh which is a tragedy.

I do hope that we can somehow keep reminding ourselves about the *identicalness
of our aspirations*, and that we are free to choose *different avenues* for our
fight for gender equality, the removal of tyranny and freedom for all in Iran.
Anything different than this is a form of tyranny.

Developments of feminist theories AND a pragmatic political approach are both
vital to a healthy and sustainable mainstreaming of gender equality and
long-term change.

I just wished that as Iranian women, we could all gather under the same roof to
share our work without it being so painful. After 16 years of conferences and 26
years in exile it's time to move on, it's time to listen, to share.

Please see below my correspondence with the heavy weights of Iranian Women's
Studies at top US and British Universities in the past few days. These women are
highly respected and widely published researchers who have done more than anyone
else to make Iranian Women's Studies an expectable research topic, they have
made heard the plight of Iranian women in the international arena.

Here are their responses on my above essay. One top professor says:

"Unfortunately, the voices of reason and fairness are often muted by loud
populist pseudo-radicalism in many places, particularly within the Iranian
community. I do believe we urgently need and keep urging people (who continue to
invite the already many times invited experts) to go to fresher
views/perspectives and younger scholars who are coming out with remarkably
useful, relevant and fantastically new researches but unfortunately are not
heard by those who most need to hear them.

Frankly, I have stopped going to certain gatherings exactly for this reason.
After so many years in exile the audiences depress me as still empty slogans
(Shoar-e Moft) has more acceptability. The strength of the Islamists in Iran lie
exactly in this un-shakeable faith of some of us to old/stale ideas and our
refusal to see the realities and try to understand and explain them accordingly
and not by repeating ourselves.

I am sorry that IWSF has fallen prey to this mentality. It is just too bad that
populist, masculine culture of resorting to intimidation and silence has
affected this gatherings I only hope that your generation confront my
generation's prejudicial ideology-driven ways of thinking and acting as they are
counterproductive and do nothing but alienating intelligent, thoughtful women
like yourself. Stay well."

Another Internationally renowned Iranian Women's Studies professor says:

"Thank you for sharing your wonderful posting with me. I found it so
refreshingly well-thought, good intended and well-written. I wish some of those
"radical" activists who have discouraged or alienated people like me from
attending the IWSF annual meetings could hear you and could really understand
and appreciate what you so wisely said. It is unfortunate that some of us preach
feminism and anti-imperialism, yet in practice, we still behave like the very
patriarchs and imperialists we abhor.

Despite all the disappointing aspects however, like you, I do value the IWSF
and the women who have sustained it throughout the past 16 years. Hope the
younger women scholars/advocates like you will nourish this entity and help its
growth and improvement".

 

تنها شاهد قتل زهرا کاضمی اعدام شد

 

انفجارات اهواز بهانه ای شد تا غربال حکومت بکار افتد

 

در ماه های خیر ما شاهد روند رو به افزایش اعدام ها در ایران هستیم و تقزیبا هفته ای نیست که در روزنامه های حکومتی خبر از تایید احکام اعدام و یا به اجرا گذاشتن آنها ندهند . متاسفانه این اعدام ها در معابر عمومی به اجرا گذاشته می شوند .  و شیوه اعدام به دار آویختن زندانی که به مدت طولانی بر طناب دار نگه داشته می شوند . بنظر می رسد که این شیوه برای ایجاد رعب و وحشت در جامعه است .

بنا بر گزارشات رسیده از بند 209 زندان اوین در شهریور ماه امسال آقای مازن جواد المنشی از زندانیان امنیتی اعدام گردید او تنها شاهد قتل زهرا کاظمی در بند 209 زندان اوین بود.

اخیرا عباس دولت آبادی ریس کل دادگستری خوزستان اعلام نمود که حکم اعدام ده تن از زندانیان خوزستان تایید و بزودی به اجرا در خواهد آمد بنا بر گزارشاتی  سه نفر از این افرادی که اعدام خواهند گردید آقایان ناظم بریحی و عبدالرضا هلیچی نیز می باشند .

لازم به ذکر است اکثر این زندانیان از داشتن وکیل محروم بوده اند و در دادگاه های غیر علنی محکوم گردیده اند .

گزارشی دیگری حاکی است یکی از متخصصین هسته ای که به اتهام جاسوسی دستگیر شده و مدتها در بند 209 زندان اوین در بازداشت بود در آبان ماه اعدام گردید .  همچنین سه تن از اعضای گروه جند الله ایران که در شهریور ماه امسال از سوی دادگاه انقلاب احکام اعدام دریافت کرده بودند در شهر زاهدان اعدام گردیدند . آنها مدت زیادی در بند 209 زندان اوین زندانی بوده اند .

فعالان حقوق بشر از تمامی فعالین سیاسی ، حقوق بشری ، زنان ، کارگران و سایر اقشار جامعه می خواهد نسبت به موج جدید اعدام ها دست به اعتراض بزنند و همچنین از تمامی مراجع بین المللی و حقوق بشری  برای متوقف کردن موج فزاینده اعدام در ایران استمداد می طلبد .

 

عاقبت رضا ملک

کمیته دانشجویی گزاشگران حقوق بشر :  رضا ملک کارشناس بررسی وزارت اطلاعات که به اتهام انتشار جزوه ای 80 صفحه ای در رابطه با  پرونده ی قتلهای زنجیره ای و افشای اسناد مربوط به آن، بازداشت شده بود در بند نیمه عمومی 122 بازداشتگاه 209 وزارت اطلاعات، ششمین سال حبس خود را پشت سر میگذارد. وی علی رغم اینکه از سوی دادگاه به 12 سال زندان محکوم شده است، اما با گذشت حدود نیمی از دوران حبس خود همچنان در بند امنیتی زندان اوین نگهداری میشود و از انتقالش به بند عمومی زندان خودداری شده است. رضا ملک هم اکنون در اعتراض به وضعیت نامشخص خود و عدم امکان دسترسی به وکیل و محروم بودن از کلیه حقوق انسانی، به مدت 1 سال و نیم است که از رفتن به هواخوری خودداری کرده است. همچنین به دلیل بی توجهی مسئولین بند 209 و عدم رسیدگی پزشکی ؛ وی اکثر دندانهای خود را در دوران حبس ازدست داده است بطوریکه قادر به خوردن غذا به صورت طبیعی نیست ، تغذیه وی در حال حاضر به گونه ای است که نان را در آب تر کرده و سپس استفاده میکند و برای خوردن میوه جات ناچار به رنده کردن آنها میباشد و از مصرف بسیاری از مواد غذایی نیز ناتوان است. وی در طول دوران بازداشت خود در بند 209 دچار انواع بیماریها از جمله میگرن و کاهش بینایی شده است. عدم توجه مسئولین زندان تا حدی است که حتی از دادن عینک به او نیز خودداری میکنند و رضا ملک از تکه های شکسته عینک سایر زندانیان برای خود وسیله دید فراهم نموده است. در این حال رضا ملک به مدت 3 سال است که از ملاقات با دو فرزندش محروم میباشد. ملک پیش از این در نامه ای سرگشاده خطاب به مجامع و سازمانهای مدافع حقوق بشر از شکنجه های شدید روحی و روانی وارده برخود در طول دوران بازداشت پرده برداشته و محافل حقوق بشری را در مورد وضعیت خود به استمداد طلبیده بود. رضا ملک در این نامه تکان دهنده به مواردی از شکنجه های وارده بر خود اشاره کرد که از آن جمله میتوان به شکنجه ی مهندسی اشاره کرد که وی را به صورت کاملا برهنه در اتاقی به همراه یک سگ تربیت شده ی روسی می اندازند تا در اثر شدت وحشت مجبور به اعتراف شود ، همچنین به گفته ی او مامورین بارها تلاش کرده اند که از طریق قرصهای روان گردان از وی اعتراف بگیرند. رضا ملک همچنین در نامه ی خود خواستار آن شده بود که شیرین عبادی، برنده جایزه صلح نوبل وکالت وی را به عهده گیرد. با این حال تاکنون هیچ گونه واکنشی از جانب خانم عبادی و یا سایر وکلا برای قبول پرونده ی وی  انجام نگرفته است.

---

---

احمد کسروی قربانی جهل دیروز و امروز

قتل فجيع احمد کسروی به دست فدائيان اسلام

" دنيا بايد بداند که خط انقلاب همان مسيری است که شهيد نواب صفوی دنبال کردو اکنون کسانی در صحنه انقلاب حاضرند که خط نواب را دنبال کنند"
رئيس جمهوری اسلامی دکتر محمود احمدی نژاد

جنبش مشروطه خواهی بگفته احمد کسروی با پاکدلی ها آغازيد ولی با ناپاکی ها به پايان رسيد و دستهايی از درون و بيرون به ميان آمد و آن را بهم زد و نا انجام گذاشت و کار به آشفتگی کشور و ناتوانی دولت و از هم گسيختن رشته ها انجاميد و مردم ندانستند ، آن چگونه آمد و چگونه رفت.
زنده ياد احمد کسروی از سال ۱۳۱۱ در باره ی خردگرائی و تجدد نوشت و پس از شهريور ۱۳۲۰ در مسير نقد اعتقادات مذهبی و تدوين آنچه او پاکدينی نام نهاد در " آئين " بيان کرد. او در اين زمينه کتاب ورجاوند بنياد را نوشت . در نخستين نوشنه های انتقادی به صوفيان و بهائيان پرداخت و سومين نوشته " شيعيگری " بود و مقاله ها و کتابهايی در نقد قشری گری دينی نوشت که خشم اهل تشيع را بر انگيخت.
جامعهء روحانيت و علماء و ملايان که در برابر انديشه های منطقی و مستند کسروی پاسخی نداشتند، همانگونه که شيوه کهن آنان است، چماق تکفير را بر داشتند و او را متهم کردند که به اسلام توهين می کند و قرآن می سوزاند و مهدورالدم است و از اين رو کمر به کشتن او بستند.

احمد کسروی در واپسين سالهای زندگی پر بارش سه اثر سياسی بر روی مسائل روز نوشت. او در نخستين اثر زير عنوان «از سازمان ملل متحد چه تواند بود؟» به اين امر پرداخت. سپس مسئله آذربايجان در شمال و شورش عشاير خوزستان در جنوب را با موقعيت آن روز ايران با اثر ديگر خود « سرنوشت ايران چه خواهد شد » نوشت و سرانجام با سومين کتاب زير عنوان « امروز چاره چيست » به يک رشته دردهای اجتماعی و راه چارهء آنها پرداخت.
کسروی در کتابی به نام " دادگاه " از " کمپانی خيانت " نام می برد و پيوند نامقدس گروههای گوناگون دشمنان خود را که دشمنان ايران بودند برملا ميکند. دشمنان کسروی تنها سازمانهای مذهبی ، مانند گروه فدائيان اسلام و ملايان و مراجع تقليد نبودند ، بلکه گروهی از سياست پيشگان و پژوهشگران ادبی نيز که از " نيش قلم او آسوده نبودند " با ملايان همراه و همگام بودند.
مجتبی مير لوحی معروف به نواب صفوی موًسس بعدی گروه فدائيا ن اسلام به تهران نزد احمد کسروی می رود و با وی در جلسات متعددی به مباحثه و مجادله می پردازد. مباحث ساده لوحانه نواب صفوی با دانشمندی چون کسروی نتيجه دلخواه را به بار نمی آورد و سيد مير لوحی با خشم ، کسروی را در حضور ديگران به مرگ تهديد می کند.
در تاريخ هشت ارديبهشت ماه ۱۳۲۴ احمد کسروی مورد سوء قصد نا فرجام نواب صفوی و احمد خورشيدی قرار می گيرد. نواب صفوی از پشت به کسروی تيراندازی کرده و بعد با چاقو به او حمل آورده و او را به شدت زخمی می کند.
در اطلاعات همان روز ۸ / ۲ /۱۳۲۴ شرح واقعه چنين آمده است. " ساعت ۹ صبح امروز هنگامی که آقای کسروی وکيل دادگستری و مدير روزنامهء پرچم از منزل به قصد اداره حرکت می کند سر چهار راه حشمت الدوله شخصی از پشت سر به او حمله نموده و دو تير با طپانچه به طرف او رها می کند...به طوری که می گويند رها کنندهء گلوله جوانی به نام نواب صفوی بوده..."
در خاطرات حاج مهدی عراقی از نخستين اعضاء فدائيان اسلام و از سران سازمان تروريستی « هيئت های موتلفه اسلامی » و دوست نزديک آقای خمينی آمده است که : « سيد مجتبی مير لوحی وقتی از زندان بيرون می آيد به فکر اين می افتد که يک محفلی ، يک سازمانی ، يک گروهی ، يک جمعيتی را به وجود بياورد برای مبارزه ، اين فکر به نظرش می آيد که از وجود افرادی بايد استفاده بکنم که تا الان اين افراد مخل آسايش محلات بوده اند ، مثل اوباش ها که توی محلات هستند ، گردن کلفت ها ، لات ها به حساب آنها که عربده کشی های محلات بوده اند... اين ها بودند دوستانی که به دور مرحوم نواب جمع شده بودند ، اکثر آنها مرحله اول از اينجور افراد بودند...»
روز ۲۰ اسفند ماه ۱۳۲۴ زمانی که بليغ ، بازپرس دادسرای تهران به شکايت عليه کسروی رسيدگی می کند ، گروهی از فدائيان اسلام به سرکردگی برادران سيد حسين و سيد علی امامی به دادسرا ريخته و احمد کسروی و منشی او سيد محمد تقی حداد پور را در کاخ دادگستری ترور می کنند.
نشريه « ايران ما »در تاريخ ۲۱ اسفند ۱۳۲۴ می نويسد : " ديروز بازپرس کسروی را برای استماع آخرين دفاع احضار کرده بود. کسروی دردايرهء بازپرسی حاضر می شود. قريب يک ساعت به ظهر موقعی که آقای بازپرس مشغول تحقيقات بودند چند نفر وارد اتاق می شوند. دو نفر از آنها افسر ارتش بودند و اين عده که بنا به اظهار آقای بليغ بازپرس شعبه ء هفت چها نفر و بنا به اظهار اشخاص ديگر بيشتر بودند به قصد قتل کسروی با کارد و هفت تير به او حمله می کنند. بازپرس و چند نفر ديگر که در آنجا ( دايرهء بازپرسی ) حاضر بودند ( آقای امين امينی وکيل دادگستری و بانو نورالهدی منگنه و يک نفر ديگر به نام نهاوندی ) فرار می کنند و آقای قرچرلومنشی استنطاق بيهوش می شود.
حمله کنندگان پس از آنکه دقايقی چند به عمل جنايت آميز خود ادامه می دهند ، از اتاق خارج شده و فرار می نمايند. افسران ارتش در دادگستری گم شدند ولی سه نفر غير نظامی که کارد خونين خود را به هوا بلند کرده و داد می زدند « يا علی يا محمد...»از کاخ و از مقابل افسران ارتش و شهربانی و سربازان محافظ زندانيان و چند نفر پاسبانان کاخ که در کريدورها بودند عبور کرده و بيرون رفتند.
در داخل اتاق و در سمت راست در ورودی نعش يکنفر جوان افتاده بود و جسد مرحوم کسروی در سمت مقابل و در فاصلهء بين ديوار و ميز بازپرسی که به پهلوی چپ غلتيده بود قرار داش

اين جنايت عظيم که نتيجه تحريکات يک عده مفتخوار و متظاهر به روحانيت است ، نبايد کوچک شمرده شود و در اين ميان مسئوليت دستگاههای شهربانی و دادگستری نيز نبايد پوشيده بماند. ، وقتی که برای اولين بار قصد جان کسروی را کردند و نواب صفوی ماجراجويانه به او حمله کرده و او را مجروح ساخت ، دستگاه دادگستری و شهربانی ما بر اثر تحريکات اين موضوع را با خونسردی تلقی کرد و بعد هم به جای اينکه آن جنايتکاران را مورد تعقيب و دادرسی قرار دهد ، پرونده مسخرهء و ننگين کتابهای کسروی را به جريان انداخت."
اين نخستين ترورسياسی دوران معاصربود که با شتاب و تردستی سروته قضيه را هم آوردند و قاتلين کسروی و حدادپور را از زندان آزاد کردند. يکی از آنان حسين امامی چندی بعد هژير را ترور کرد وبعد رزم آرا را ترور کردند. سپس دکتر حسين فاطمی معاون نخست وزير و وزير امور خارجه ی دکتر محمد مصدق مورد سوء قصد نافرجام محمد مهدی عبدخدايی دبير کل فعلی جمعيت فدائيان اسلام قرار گرفت.
فدائيان اسلام در کودتای آمريکايی ـ انگليسی ۲۸ مرداد ، طبق اسناد موجود ، همراه با سازمان جاسوسی سيا و خاندان پهلوی و ابوالفضل زاهدی ، دولت قانونی دکتر محمد مصدق ، پيشوای آزادی ملت ايران را ساقط کردند و ننگ تاريخ را برخود خريدند و بيست و پنج سال پس از آن ، خمينی و فدائيان اسلام توانستند انقلاب ملت ايران عليه ظلم و استبداد را منحرف کنند و اکنون نزديک به سه دهه است که فدائيان اسلام با استبداد دينی در ايران حکومت می کنند و ملت قهرمان ايران اسير و دربند است.
امروز آن دسته از " نويسندگان و ناقدين و پژوهشگران و محققينی" که در بارهء احمد کسروی قلم می زنند ولی يک کلمه از قتل فجيع او بدست فدائيان اسلام سخن نمی گويند ، خود فروختگانی هستند که نه تنها قلب واقعيتهای تاريخی را پيشه خود قرار داده اند و مهر سکوت بر لب زده اند و با ملت خود روراست نيستند و مردم را به مسخره و استهزاء گرفته اند بلکه فقط شهوت نويسندگی و خود شيفتگی و خود مطرح بودن در نشريات جمهوری اسلامی و سايت های برون مرزی را دارند و می خواهند همه جا نقش "آقا خوبه" را بازی کنند و چه خوب بود ، اقلا" به سايت نواب صفوی می رفتند و از آن نقل قول می کردند. اين افراد مطمئن باشند که روزی مشتشان بازخواهد شد و عرض خود می برند و زحمت ما ميدارند.
سايت نواب صفوی نحوه انجام "اعدام انقلابی" کسروی را چنين شرح می دهد :
" جلسات بازپرسی کسروی ، از طرف حکومت وقت به جهت توضيح ادعاهايش در مقابل اعتراضات مردم مسلمان ، بوسيله وزارت عدليه تشکيل شد. فدائيان در جلسه اضطراری آقايان سيد حسين امامی ، سيد علی محمد امامی ، مظفری ، قوام ، فدايی ، الماسيان ، گنج بخش ، صادقی و يک درجه دار ارتشی را برای اعدام انقلابی کسروی انتخاب کردند.
صبح روز بيستم اسفند ماه ۱۳۲۴ در حاليکه آقای بليغ مشغول بازپرسی بود ، کسروی و دوستانش مضطرب و نگران به اطراف نگاه می کردند. سربازان زيادی در کنار در ايستادند. ناگهان با مهارت عجيبی در اتاق باز شد و آقای مظفری قدم به درون اتاق گذاشت. قبل از اينکه ماموران بتوانند اقدامی عليه آنان انجام دهند ، سيد حسين امامی و سيد علی امامی وارد اتاق شدند.ماموران سرآسيمه به طرف آنها رفتند. در اين هنگام فرد ارتشی با عصبانيت به ماموران دستور داد هر چه زود تر از اتاق پراکنده شوند.
صدای شليک تيرها سربازان را به وحشت انداخت ، نفسهای همه در سينه حبس شد ، کارمندان عدليه از ترس از اتاق هايشان بيرون نيامدند. سکوت سنگينی در فضای دادگاه حاکم گشت. فدائيان اسلام کسروی را که در زير ميز پنهان شده بود ، به کيفر اعمالش رساندند.
چند لحظه بعد نوای دلنشين « الله اکبر » به نشانهء پيروزی برای اولين مرتبه در ساختمان دادگستری پيچيد. اعدام انقلابی کسروی به فاصلهء ۱۰ روز بعد از صدور اولين اعلاميه فدائيان اسلام انجام شد."
درسايت نواب صفوی همچنين درباره ترور نافرجام دکتر سيد حسين فاطمی وزير خارجه دکتر محمد مصدق آمده است :
" روز بيست و ششم بهمن ماه ( ۱۳۳۰ ) دکتر فاطمی برای انجام مراسم سالگرد محمد مسعود ( مدير روزنامه مرد امروز ) به قبرستان ظهيرالدوله رفت ، عبد خدايی نيز برای انجام مقاصدش وارد قبرستان شد و در بالای قبر محمد مسعود ايستاد و در ساعت سه بعد از ظهر به طرف دکتر فاطمی شليک نمود. عبد خدايی اسلحه را انداخت و فرياد زد « الله اکبر ، الله اکبر ......» اين اعدام انقلابی بدليل سن کم عبد خدايی و عدم تسلط او در استفاده از سلاح نافرجام ماند و وی روانه زندان گرديد. "
امروز محمد مهدی عبدخدايی ضارب دکتر فاطمی دبير کل جمعيت فدائيان اسلام و از دوستان و همکاران محمود احمدی نژاد رئيس جمهوری اسلامی ايران است.
ماهنامه سخن در شماره فروردين ماه ۱۳۲۵ می نويسد: "يکی از فجيع ترين حوادثی که در ايام اخير اتفاق افتاد قتل مرحوم احمد کسروی در کاخ دادگستری است. شرح فاجغه را اکثر روزنامه ها نوشته اند و خلاصه آن اين است که مرحوم احمد کسروی را بامنشی او حدادپور در حالی که برای تحقيقات از طرف مستنطق احضار شده بود در کاخ دادگستری به وضعی مدهش به قتل رسانيدند و قاتلان او که در اثر زد و خورد مجروح شده بودند آزادانه و با فراغ خاطر از کاخ بيرون آمده فرار کردند و فقط وقتی که برای بستن زخم خود به بيمارستان رجوع کرده بودند دو تن از اينان دستگير شدند و يکی ديگر بعد دستگير شد.... قتل کسروی به آن وضع فجيع يکی از لکه های ننگی است که به دامان اجتماع ما افتاده است و ايرانيان را در نظر جهانيان بد نام می کند.."
از زمانی که فرمان مشروطه گرفته شد ، دو نهاد قديمی در ايران با آن شديدا" مخالف بودند. نهاد سلطنت و نهاد علما و رهبران مذهبی و هر يک از اين نهادها ، به نوعی با حاکميت مردم و آزادی و دموکراسی مخالف کردند.
اکنون تنها ملت قهرمان ايران است که می تواند با عزمی راسخ راه نجات خود را از اين تنگنای تاريخی بيابد و خود را بدون دخالت اجنبی ها از دست شيخ و شاه آزاد کند وبه آرزوی يکصد ساله اهداف مشروطيت نائل آيد. به اميد آن روز.

 

کجاست میهن من

تیر ماه. ماه سکوت بود .حدیث غربت که گشوده شد قفس و گریخت پرنده .حال حدیث.حدیث غربت است

حسرت خانه پدری که سر اغاز قصه دیگریست 

یاد یاران یاد باد

محمود عتماد زاده (به اذین) در زمانی به همگان وداع گفت که هنوز جایگاهش و منزلتش به درستی

قدر شناسی نشده است .همین بس که این فرهیخته زمان غمی بزرگ را در فراغش به جا گذاشت

یادش گرامی  باد